از قشنگیای تهران میتونم این و بگم 

وقتی تو پیاده رو قشنگش 

همون پیاده رو ک پر درخت ه 

از اون درختای بلند و بزرگ 

راه میری 

داری به همه چی فک می‌کنی 

روزای سختی ک داشتی 

روزای سخت تری ک خواهی داشت 

دلتنگی برا خونه 

برا مامان و بابایی ک با تمام وجودشون دوست دارن 

فک می‌کنی 

فک می‌کنی 

فکر می‌کنی 

یهو حس می‌کنی 

یکی اون تو قلبت و بد جور فشار میده 

همون لحظه ی قطره اشک 

از گوشه چشمت میچکه و میدوه می‌ره زیر ماسک 

بعدیای دیگه هم انگار ک مسابقه باشه تند تند دارن میان پایین 

مامان 

بابا

هر چقدر هم ک کم حرف باشم 

هر چقدر هم ک از تلفنی حرف زدن بدم بیاد 

هر چقدر هم آدم بی حوصله ای باشم 

ولی برا شما دو تا 

پر حرف ترین 

باحوصله ترین 

آدم روی زمینم 

تو این دنیایی ک هر لحظش سخت و عذاب آور ه 

شما دو تا قشنگ ترین لحظه های زندگیمین

شما دو تا دلیل زنده بودنمین

دار و ندارمین 

همه ی دنیای منین

دلتنگتونم کلی :( 

اینا رو ب خودشون نمیگم 

چون گیر میدن پس پاشو بیا خونه 🥺