من خیلی اهل فیلم نیستم

ولی چندتا فیلم هست ک هزار بار نگاش کردم

هزار بارم باهاشون گریه کردم

گریه معمولی سوسولی نه ها

از اون مدل هق هقیا

یکی از اون فیلما

با دست های خالی

مطمین نیستم اسمش و درست گفتم یا نه

ولی همون ک خسرو شکیبایی موجی ه و جانباز

دخترش مریلا زارعی

اقا اونجا ک خسرو شکیبایی میره کنار دریا

دخترش شمعای رو کیکش و یکی یکی خاطره میگه و خاموش میکنه

من انقد گریه کردم

خسرو شکیبایی خیلی بازیگر خاصی ه

هر نسلی ک یکی از اثارش و دیده دوسش داره

میدونی ی جور راحتی نقشارو بازی میکنه ی جوری ک انگار صدساله کارکترش همونه

خب من ک بازیگر نیستم هیچ وقتم علاقه نداشتم حتی نظر شخصیم اینه ک بازیگری یعنی نمایش احساسات ادم

ک صرفت برا وقت گذرانی ب درد میخوره ن بیشتر

ولی خسرو شکیبایی مغز و روحتم درگیر میکنه یعنی فقط نمایش احساسات نیست ب بازی گرفتن ه مخاطبش هدفشه

خدابیامرزدش

کاش منم تو زمیمه فعالیت خودم ی روزی همین قدر تاثیر گذار باشم ک حتی کسی ک مخالف زمینه کاریمه برام احترام خاص قائل باشه