من بچه آخر خونم 

با اختلاف زیاد البته :))

وقتی ده دوازده سالم بود 

با پدیده ای به اسم رمان آشنا شدم 

و جزو اولین رمان هایی ک خوندم 

پارلا بود 

داستان در مورد ی دختر از ی خانواده ای بود 

ک بابا اوردوز کرده بود و مرده بود 

مامانش سبزی پاک و خورد میکرد و پول‌در میآورد 

خواهر بزرگش بچه سر ب راه و دانشجو دندون پزشکی 

خواهر کوچیکش هم درس خون بود هم بچه 

اما پارلای قصه ی ما 

ی دختر با زیبایی معمولی 

سرکش 

تا حدودی قولدر 

عاشق پول 

ک تفریح سالمش تیغ زدن پسرای بالا شهر تهران بود 

و تو آرایشگاه کار میکرد 

درس هم نخونده بود 

کلی اتفاق می افته ک حالا کار ندارم 

رمان خوبی بود نسبتا 

ولی میخواستم این و بگم 

ک امروز تو مترو 

ک مشغول تحلیل آدما بودم 

ی دختر بود 

ک از لحظه ای ک دیدمش 

تا لحظه ای ک پیاده شه 

فقط ی اسم تو ذهنم تکرار میشد 

و پررنگ تر 

پارلا 

انگار از تو رمان پریده بود بیرون 

دقیقا همون پارلایی بود ک من تو دوازده سالگی 

تو ذهنم ساخته بودمش 

خیلی باحال بود