می‌خوام بعدا ک زندگیم آروم تر شد 

ی پست بذارم 

برای تشکر از هامون 

چه تو زندگیم باشه 

چه نباشه 

براش بنویسم 

من یادم نمیره اون روزا که خودم خودم و دوست نداشتم 

اون روزا ک حالم دست خودم نبود 

دوسم داشتی 

شونه هات برای من بود 

وقتایی ک حوصله گوش دادن ب خودم و نداشتم 

مجبورم میکردی بلند بلند فکر کنم و 

بگم و بگم 

گریه کنم 

اون روز ک بعد کلی تلاشت راضی شدم بریم بیرون 

شاید تونستم حرف بزنم و سبک شم 

رفتی برا خوشحال کردنم آب انار بگیری 

برگشتی دیدی داره اشکام پشت هم میان 

اون خانومه ک اون ور تر نشسته بود 

فکر کرد تو اذیتم کردی و چپ چپ نگات میکرد 

ولی تو ناراحت ک نشدی هیچی 

بغلم کردی گفتی اگه بدونی این اشکات چقد خوشحالم کرد 

اگه بدونی چقدر نگرانت بودم ک نه حرف می‌زدی نه گریه میکردی 

خدایا مرسی ک همیشه ب موقع آدمای خوبت و رسوندی