امروز دوستم میگفت
تو خیلی خوب میتونی منظور و برسونی
خیلی منطقی فکر میکنی
و خیلی خوب منطقتو ب طرف مقابل منتقل میکنی
اینا رو ک گفت یاد بابام افتادم
بابام آدم خیلی خیلی منطقی ای هست
ولی
هیچ وقت ب کسی ک داره چرت وپرت میگه جواب نمیده
بحث نمیکنه
نمیدونم چرا
شاید معتقده زمان همه چی و حل میکنه
یا شاید ب هزار دلیل دیگه حرف نمیزنه
خلاصه
اینه من الان همیشه سعی میکنم
هر مساله ای ک ب نظرم درست هست و بیان کنم
ازش نگذرم
ب خاطر عذاب هایی ک دوران بچگی کشیدم
از سکوت بابام تو موقعیت هایی ک اگر بحث میکرد
شاید دوران نوجوونی آرومی داشتم
شاید سرنوشتم تغییر میکرد
شاید هم نه
شاید الان بهترین ورژن سرنوشتمو دارم
کی میدونه؟
ولی چیزی ک ازش مطمئنم
من اصلا و ابدا کینه ای نیستم
ولی کینه ی خانواده رو تا ابد تو دلم دارم
یا ی روزی میرسه ک خودم این کینه رو باهاشون حل کنم
یا میسپارمشون دست خدا
قطعا بهتر از من از پس این کار برمیاد
